Beskid Wyspowy - maj 2008
|
Statystyki
Relacja
Pewnego, pięknego majowego poranka wybrałem się wraz z bratem w Beskid Wyspowy.
Wyjechaliśmy z domu około czwartej nad ranem i po niecałych trzech godzinach dotarliśmy do Jurkowa. Stamtąd wyruszyliśmy niebieskim szlakiem w kierunku widocznej nam Mogielicy. Trasa przez prawie całą długość przebiegała dosyć delikatnie, ze zróżnicowanymi stromiznami, także szło się nią naprawdę dobrze. Początkowo nacieszyliśmy wzrok ekspozycją zachodnią. Później szlak prowadził głównie przez las. Co mnie ucieszyło, to fakt, że w drodze na szczyt znalazłem tylko 3 papierki. Po przebyciu około 70% trasy na szczyt przecięliśmy drogę, która przeznaczona była do jazdy rowerowej i bodajże miejscowych drwali i tam właśnie zboczyliśmy ze szlaku. Szlak jest bowiem w tym miejscu w ogóle nieoznakowany. Trafiliśmy jednak nań z powrotem ustalając mniej więcej gdzie powinien on przebiegać. Dalej po przejściu kilkuset metrów praktycznie po płaskim, minęliśmy kapliczkę i dotarliśmy do ostatniego podejścia na szczyt. To wejście było najbardziej strome, ale po chwili osiągnęliśmy nasz obrany cel. Szczyt Mogielicy (1171m n.p.m.) jest w 90% zalesiony. Na górze zrobiliśmy sobie biwak, wysuszyliśmy ciuchy na słońcu i ruszyliśmy dalej. Po kilkudziesięciu metrach napotkaliśmy znak, który skierował nas pod krzyż papieski. Ruszyliśmy tam i po chwili naszym oczom ukazał się przepiękny pejzaż. Przy dwóch ławkach i stole, przed krzyżem, jak z balkonu można było zobaczyć od lewej Beskid Sądecki z Radziejową na czele, Pieniny, Gorce (Lubań, Gorc, Turbacz), po prawej stronie Babią Górę a za Gorcami Tatry ze swoimi szczytami w chmurach. Widok naprawdę powalający. Spędziliśmy tam chwilę i wróciliśmy na zaplanowany szlak. Zeszliśmy długim pięknym upłazem oznakowanym żółtym kolorem do kolejnego lasu i tam ostro w dół do drogi, która przecięła naszą trasę. Dalej weszliśmy do góry na szczyt Krzysztonów ( 1012m n.p.m.) i tam zjedliśmy ostatni posiłek. Dalej dotarliśmy do zielonego szlaku i skręciliśmy w prawo. Droga ta biegła cały czas w dół, a im niżej schodziliśmy tym trasa robiła się błotnista i nieprzyjemna. Resztę drogi na parking pokonaliśmy już asfaltem, który prowadzi z Półrzeczek do Jurkowa. |
         
| ||||||||
